Ogrodzenie z klinkieru. Cegła czy płytka? Jaka technologia? Jaki daszek?
Mimo zmieniających się trendów ogrodzenia klinkierowe są nadal najpopularniejszym rodzajem ogrodzeń w Polsce. Jeszcze kilka lat temu wykonywane niemal wyłącznie z cegły klinkierowej lub licowej, obecnie coraz częściej oblicowywane są płytkami klinkierowymi, które dzięki występowaniu również jako kątowe (narożne) pozwalają wykonać zabudowę do złudzenia imitując cegłę.
Ogrodzenie klinkierowe: kiedy lepsza cegła, kiedy płytka?
Zasada tu jest bardzo prosta: przy nowych, stawianych od postaw ogrodzeniach warto wybrać cegłę klinkierową. W takim wypadku słupki oraz murki należy wykonać z cegieł lub kształtek perforowanych. Jeśli decydujemy się również na wykonanie zwieńczeń z cegły – warto wybrać daszki i okapy perforowane, a jedynie skrajne, widoczne elementy zakończyć cegłami pełnymi (bez perforacji).
W przypadku istniejących już ogrodzeń murowanych lub z prefabrykatów, np. betonowych, gotową konstrukcję wykończyć można płytką klinkierową. Przy ogrodzeniu z płytki zwieńczenia można wykonać albo z samej płytki albo z cegieł lub kształtek. Przy fachowym wykonaniu i zastosowaniu płytek narożnych, efekt końcowy jest nieodróżnialny od ogrodzenia z cegły.
Ogrodzenie z klinkieru: jaka technologia jest najlepsza?
W przypadku ogrodzeń murowanych z cegły najlepiej sprawdzoną technologią jest układ słupków o przekroju 38×38 cm i wysokości około 150 cm, pomiędzy którymi znajdują się murki o szerokości 25 cm i wysokości od 30 do 150 cm. Całość zaś wymurowana jest z użyciem zapraw do murowania klinkieru z trasem. Nie wolno tu zapomnieć o wykonaniu hydroizolacji poziomej pomiędzy fundamentem a pierwszą warstwą cegieł oraz o tym by nie zalewać słupków ciekłą mieszanką betonową bez wyizolowania (np. rulonem z folii) wnętrza słupków. Cegły lub kształtki murujemy z zachowaniem 8-15mm odstępów (szerokość spoiny dobieramy wizualnie do gabarytu cegły – zwykle stosuje się odstępy o szerokości 10mm). Przestrzenie te wypełnia się zaprawą do spoinowania cegły klinkierowej adekwatnie do jej nasiąkliwości.
W przypadku wykonywania okładzin z płytek klinkierowych wymagania są dwa: podłoże musi być nośne i czyste. W sytuacjach, gdy nie mamy pewności czy na danym podłożu uzyskamy wymaganą przyczepność, warto pokryć go mostkiem sczepnym (grunt z dodatkiem kruszywa kwarcowego). Na tak przygotowanym podłożu mocujemy płytki z użyciem kleju elastycznego mrozoodpornego, nakładanego na ścianę lub na płytkę za pomocą pacy zębatej (wielkość zębów dobieramy do gabarytów płytki i geometrii ściany).
Płytkę dociskamy do podłoża tak, by uzyskać jej 100% kontakt z podłożem. Układanie płytek zaczynamy zawsze od płytek narożnych – pozostałe powierzchnie wypełniamy płytkami „prostymi” według założonego wcześniej wzoru.
W przypadku okładzin z płytek klinkierowych można pominąć element wiązania elementów w murze – czego nie wolno absolutnie zrobić w przypadku murów ceglanych. W tej technologii, podobnie jak w przypadku konstrukcji ceglanych, między płytkami pozostawiamy przestrzenie, które następnie wypełniamy zaprawą do spoinowania klinkieru.
Ogrodzenie z klinkieru: jaki daszek?
Zakończenia murków czy słupków to kwestia bardzo indywidualna – sprawdzą się tu zarówno klasyczne rozwiązania w postaci zwieńczeń z cegieł lub kształtek ustawionych na sztorc, jak i prefabrykowane elementy modułowe nakryw i czap ceramicznych, bądź z kamienia naturalnego. Warto unikać natomiast elementów betonowych, z których woda opadowa może wypłukiwać związki wapnia powodując na niechłonnej, niskonasiąkliwej ceramice zacieki.
